Liefde voor het donker

Het donker in mij en buiten mij

In december komt het donker steeds wat meer in mij. Zoals het buiten is zo is het ook van binnen. De behoefte om naar binnen te keren, om lang en uitgebreid naar muziek te luisteren, te tafelen, te lezen, te mijmeren en te mediteren. Om niets te hoeven maar meer te laten sudderen en zo de dingen op zijn beloop te laten. Om de dingen zich rustig te laten ontvouwen tot wat er in de lente gaat uitbloeien.

Onderzoek vanuit een gedicht

Ik wil mijn gedachten niet alleen overdenken maar ik wil ze onderzoeken. De diepte in gaan en op schrijven wat er is. Het is rustig hier in mijn huis. Met een kop cappuccino kruip ik achter de computer. Ik onderzoek het woord liefde. Ik denk aan het gedicht "was es ist" van Erich Fromm.

 

Erich Fromm was een Duitse psycholoog en filosoof. Hij deed onder andere onderzoek naar het karakter van mensen en naar begrippen als angst en vrijheid. In het gedicht laat de schrijver verschillende delen in zich zelf een oordeel uitspreken.

Oordelen, gevoelens en gedachten

Ik herken er veel in, in dit gedicht. Al die oordelen in jezelf als je iets wilt ondernemen wat nieuw is en spannend. Dan zijn er al die gedachten en gevoelens die iets vinden van hoe je je hebt te gedragen of waarom je überhaupt niet zou moeten beginnen aan dat waar je ook zo naar verlangt.

Het is pijnlijk, onzin, belachelijk, onmogelijk en lichtzinnig bovendien. Zeggen de delen. Het is de angst die spreekt, maar ook het verstand, de trots en de ervaring, de berekening en de voorzichtigheid. Allemaal belangrijke stukken in onszelf die denken te weten hoe je zou moeten omgaan met deze nieuwe ervaring.

Wat zegt de liefde?

Deze delen hebben vast allemaal goed bedoelde adviezen maar ze geven weinig ruimte om te bewegen. Het is zelfs zo dat ze je helemaal klem kunnen zetten. En er is één stem die geen oordeel uitspreekt. Dat is de stem van de liefde. De liefde zegt alleen maar: Het is wat het is. Dat klinkt bijna ongeïnteresseerd of berustend.

Maar is dat ook zo? In het uitspreken van dat zinnetje met een open hart zit acceptatie en aanvaarding. Radicale acceptatie komt bij mij op. Het is wat het is. Ik ben wie ik ben. Er zijn gevoelens er zijn redenen om niet te doen wat ik eigenlijk wil. En dat mag er allemaal zijn.

Ruimte in jezelf ervaren

En als alles er nou mag zijn? Als het is wat het is? Dan is er ineens ook heel veel ruimte om het verlangen te voelen. Om te voelen wat er nodig is om de volgende stap te zetten. Te erkennen dat het spannend is en er een risico bestaat dat het belachelijk gevonden wordt of dat het überhaupt niet lukt.

Liefde en permissie

 

Niets doen betekent dat alles blijft zoals het is. En dat is volgens mij niet wat de dichter bedoelt met "Het is wat het is". Het gaat om de ruimte te ervaren in jezelf. Om liefde te voelen voor jezelf en daarmee om jezelf vrijheid te geven en permissie om verder te gaan.

Na deze overdenking krijgt het donker ineens een andere betekenis. Het wordt een plek van onderzoek, van dieper zakken in mezelf en voor waardering van wat tijd nodig heeft om uit te groeien tot iets nieuws.

Tevreden neem ik nog een slok koffie. Ja het mag nog even tijd krijgen en ik heb ook zin om die stappen te nemen die nodig zijn.

Twee vragen om te overdenken

Welke volgende stap zou jij willen nemen die je eigenlijk nu nog te spannend vindt?

Wat heeft nog meer tijd nodig om in het donker te wachten?

Hieronder lees je het gedicht van Erich Fromm, vertaalt uit het Duits:

Wat het is 

Het is onzin

Zegt het verstand

Het is wat het is

Zegt de liefde

Het is ongeluk

Zegt de berekening

Het is niets dan pijn

Zegt de angst

Het is uitzichtsloos

Zegt het inzicht

Het is wat het is

Zegt de liefde

Het is belachelijk

Zegt de trots

Het is lichtzinnig

Zegt de voorzichtigheid

Het is onmogelijk

Zegt de ervaring

Het is wat het is

Zegt de liefde

Erich Fromm